چرا «سایههای تهران» پربینندهترین فیلم سال شد؟
نگاهی به موفقیت درام-معمایی سیاوش مکاری که رکورد بازدید فیلم نیک را جابهجا کرد.
«سایههای تهران» از همان سکانس افتتاحیه اعلام میکند که قرار نیست یک فیلم کارآگاهی معمولی باشد: باران، نئونهای کمجان و مردی که سالهاست با سایه خودش هم غریبه شده است. سیاوش مکاری با ریتمی کنترلشده، تماشاگر را کوچهبهکوچه دنبال سرنخها میکشاند.
نقطه قوت اصلی فیلم، فیلمنامه است. هر دیالوگ دو کار انجام میدهد: داستان را جلو میبرد و لایهای از شخصیت کارآگاه را رو میکند. امیر رستگار در نقش اصلی، سکوتهایش به اندازه حرفهایش بازی دارد؛ چیزی که در سینمای ما کمتر دیده میشود.
منتقدان معتقدند پایانبندی فیلم، جسورانهترین انتخاب کارگردان است؛ پایانی که همه پرسشها را پاسخ نمیدهد، اما هیچ پرسش مهمی را هم بیپاسخ نمیگذارد. اگر بعد از تیتراژ هنوز به سقف خیره شدهاید، یعنی فیلم کارش را درست انجام داده است.
پیشنهاد ما: اول فیلم را ببینید، بعد برگردید و سکانس پل را دوباره تماشا کنید. جزئیاتی که بار اول از چشم پنهان میماند، بار دوم نفسگیر است.